روایتی از امام صادق(ع): «جاء رجل إلی أمیرالمؤمنین علیه‌السلام فقال: یا أمیرالمؤمنین إنّ امرأتی حلبت من لبنها فی مکوک فأسقته جاریتی. فقال: أوجع امرأتک و علیک بجاریتک؛ مردی نزد امیرالمؤمنین(ع) آمد و گفت: ای امیرمؤمنان! همسر من از شیر خود در ظرفی دوشیده و به کنیزم خورانده است. فرمود: همسرت را تنبیه کن و با کنیزت باش» (وسائل‌الشیعة ج20 ص393)

این روایت، قابل توجه کسانی است که مدعی‌ند در صدر اسلام، حسادت زنان، منتفی بوده و تعدد زوجات، مقبول آنان و یا مدعیاتی از این دست. زنی تحت فشار حسادت و با برداشتی غلط از بحث محرمیت رضاعی، شیر خود را به کنیز شوهرش می‌خوراند تا به خیال خود، آن کنیز، فرزندش محسوب شده و بر شوهرش حرام گردد! غافل از این‌که: «لا رضاع بعد فطام؛ بعد از دوران شیرخوارگی، محرمیت شیری واقع نمی‌شود» (الکافی ج5 ص443)

نکته‌ی دیگر روایت، بی‌اعتنایی حضرت مولا(ع) به حسادت آن زن و عدم دلسوزی عوامانه برای اوست. کاری که امروزه رایج یا متوقع است و گاه به عنوان «اخلاق دینی» هم توصیه می‌شود اما می‌بینیم که حسب حکایت، حضرت مولا(ع) برعکس، امر به تنبیه آن زن نیز می‌کند! برخی متمایلان به فمنیسم که ادعای اسلام و تشیع می‌کنند، در مقابل امثال این روایت، چه جوابی دارند؟